Dziecko z traumą

0

Dzieci są zwykle pełne zapału, pełne chęci poznania czegoś nowego, uwielbiają zabawy i kolegów. Może jednak tak się stać, że tracą zapał i przestają lubić przedszkole. Przyczyn może być wiele – np. trauma.

Kacper zaczął chodzić do zerówki. Od pierwszych dni zaprzyjaźnił się z dziećmi i wychowawczyniami. Potem nagle stracił zainteresowanie przedszkolem, dziećmi i zabawami. Stał się lękliwy, nie chciał opowiadać o zajęciach. Każdy dzień zaczynał od walki z mamą o to, by zostać w domu. Wreszcie wychowawczyni odgadła przyczynę problemu: przypomniała sobie, że kilka tygodni po rozpoczęciu roku szkolnego, mama Kacpra spóźniła się po niego do przedszkola. Były straszne korki i nie dojechała na czas. Chłopiec musiał zostać sam w sali i czekał na nią z panią z innej grupy.

Dziecko z traumą Fot: Fotolia.com
Fot: Fotolia.com

SILNE PRZEŻYCIE

Zdarzenie traumatyczne to według podręczników zdarzenie psychiczne lub fizyczne, które wywołuje w człowieku szkodę, stresuje lub szokuje. Jeżeli wydarzenie takie przeżywane jest przez osobę w młodym wieku, potem – w wieku dojrzałym – może być źródłem lęków lub nerwicy. Sytuacja, jaka zaistniała w życiu Kacpra to typowy przykład traumy, czyli urazu psychicznego. Pod jego wpływem chłopiec zaczął się bać przedszkola, a raczej tego, że mama go w nim zostawi na zawsze. Zamknął się w sobie i stracił ochotę do zabawy i nauki. Doznał szoku, który na długo pozostanie mu w pamięci, a jego konsekwencje będą widoczne być może jeszcze przez wiele lat.

Trauma dotyka dzieci w różnym wieku: przedszkolaków, uczniów podstawówki, licealistów, a nawet studentów. Pierwszym poważnym stresem i szokiem jest dla dziecka rozpoczęcie edukacji w przedszkolu. Dla malucha, który dotąd przebywał tylko z mamą, rozstanie z nią, zetknięcie się z obcymi ludźmi, dziećmi jest bardzo trudne.

TRAUMA PRZEDSZKOLAKA

Zdaniem psychologów, nie wszystkie maluchy radzą sobie z takimi problemami. Mały człowiek zostaje nagle rzucony w obce środowisko, odczuwa tęsknotę i strach przed samotnością. Nie rozumie ani dlaczego nagle mama go zostawiła w obcym miejscu, ani dlaczego w niektóre dni go tu przyprowadza, a w inne pozwala zostać w domu. Nie może pogodzić się z myślą, że musi tu zasnąć, zjeść śniadanie i obiad, że musi korzystać z nieznanej mu toalety.

Dużym problemem dla dzieci na początku ich życia przedszkolnego może być też nieśmiałość i brak umiejętności nawiązywania kontaktów z rówieśnikami. Zdarzają się kilkulatki, które dotąd wychowywane były „pod kloszem” i nie są przygotowane do współżycia z innymi ludźmi. Zdarzają się też dzieci zakompleksione, z brakiem poczucia własnej wartości, dla których nawet łagodna uwaga ze strony nauczyciela czy odburknięcie kolegi urasta do rozmiarów klęski. Jeżeli dziecko ma wsparcie w rodzinie, jeśli jest przedmiotem zdrowej uwagi rodziców, wówczas jest bardziej odporne na urazy psychiczne. Gorzej z dzieci, które zaczynają mieć problemy w przedszkolu, a nie mają w domu nikogo, kto je wysłucha, zainteresuje się ich sprawami.

DZIECIĘCE LĘKI

Coraz częściej do placówek trafiają dzieci agresywne, które w ten sposób odreagowują własne lęki i traumy. Na wszelkie takie przejawy agresji wśród maluchów, jako pierwsi powinni reagować nauczyciele. Dobry wychowawca doskonale wie, które dziecko jest lubiane, a które odrzucone przez kolegów, które dobrze czuje się w grupie, a które nie potrafi do niej wejść i chce zwrócić na siebie uwagę innych. Czasem dzieci – ofiary małego agresora, a czasami on sam, czując, że jest nieakceptowany, wycofują się z konfrontacji, zmykają się w sobie, przestają uczestniczyć w zabawach. Stworzenie swojego własnego świata i zamknięcie się w sobie to właśnie niektóre z objawów traumy. Zdarza się też, że dziecko budzi się w nocy z krzykiem lub reaguje na stres bezsennością, utratą apetytu, a nawet podwyższoną temperaturą, bólami głowy, brzucha, wymiotami i innymi objawami nerwicy. Takie dolegliwości nie są symulowane – tak broni się organizm dziecka przed stresem.

ROLA WYCHOWAWCY

Bardzo ważne zadanie w takich sytuacjach ma nauczyciel. Wychowawczyni w przedszkolu jest zwykle ukochaną panią, autorytetem. Jeśli dziecko będzie czuło jej wsparcie, otworzy się, zacznie rozmawiać, pokona stres, lęk czy inne problemy. To nie wszystko: zachowanie nauczyciela jest obserwowane przez inne dzieci i jest przez nie naśladowane. Gdy więc dzieci widzą, jak wychowawca postępuje z maluchem, robią tak samo. Zaczynają z nim rozmawiać tak jak pani, mówić o uczuciach, o tym co się z nim dzieje. Jeżeli nauczyciel widzi, że dziecko doświadczyło jakiegoś urazu psychicznego, ma problem w kontaktach z rówieśnikami, jest wyizolowanie z pewnej społeczności, musi mu natychmiast pomóc. Inaczej ta sytuacja będzie ciągnąć się latami, dziecko wejdzie w dorosłe życie z poczuciem bycia ofiarą lub z poczuciem bycia odrzuconym.

Dziecko z traumą
5 (100%) Głosy: 1

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

*

code