ADHD – moda czy choroba?

0

Od lat nieprzerwanie trwa dyskusja, czy ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) jest rzeczywiście chorobą.


W spór zaangażowanych jest mnóstwo środowisk: rodzice, nauczyciele, psycholodzy i psychiatrzy, lekarze pediatrzy, farmakolodzy. Dyskusja jest istotna, gdyż szacuje się, że ADHD może być dotkniętych aż 10% populacji. Dzieci, u których stwierdza się ADHD są poddawane psychoterapii, a nierzadko także farmakoterapii. Niewątpliwie problem istnieje. Mierzą się z nim na co dzień nauczyciele w szkołach i przedszkolach, rodzice a także same dzieci. Jednak warto rozważyć, czy w ogóle i jeśli tak, to w jakim stopniu jest to problem choroby.

ADHD – moda czy choroba? fot. Fotolia.com
fot. Fotolia.com

Jak rozpoznać ADHD?

Jako pierwszy ADHD opisał i stworzył naukowe podstawy Leon Eisenberg amerykański psychiatra. W ostatnim swoim wywiadzie Eisenberg zwrócił uwagę na to, że liczba diagnoz ADHD lawinowo rośnie i że genetyczne podłoże ADHD jest mocno przeceniane. „Zamiast tego psychiatrzy dziecięcy powinni znacznie bardziej gruntownie rozpoznawać powody psychospołeczne […]. Czy mają miejsce walki z rodzicami, czy matka i ojciec żyją razem, czy istnieją problemy w rodzinie? Te pytania są istotne, ale pochłaniają dużo czasu […]. „Pigułkę natomiast przepisuje się bardzo szybko”. To zdanie wydaje się być kluczem do przypatrywania się zjawisku ADHD w dzisiejszym świecie.

Zdiagnozowanie ADHD ponad wszelką wątpliwość jest procesem niezwykle trudnym, długotrwałym, angażującym specjalistów z różnych dziedzin. Zawsze na początku należy wykluczyć podłoże somatyczne zachowania. Mogą to być takie choroby jak: nadczynność tarczycy, padaczka, astma, choroby pasożytnicze, choroby organiczne CUN. Mogą być także wynikiem głębszych zaburzeń psychicznych, np.: autyzmu, zaburzeń zachowania, manii depresyjnej. Dopiero po wykluczeniu w/w przyczyn podchodzi się do obserwacji dziecka w kierunku ADHD. Aby mogła być postawiona diagnoza muszą być spełnione następujące kryteria:

  1. Dziecko ujawnia co najmniej 6 objawów związanych z zaburzeniami uwagi i co najmniej 6 objawów związanych z nadpobudliwością.
  2. Objawy te utrzymują się dłużej niż 6 miesięcy.
  3. Objawy występują w kilku formach aktywności dziecka oraz co najmniej w 2 różnych miejscach (nie tylko w szkole, ale i w domu). ADHD poznajemy po tym, że dziecko ma ogromne problemy w domu, w szkole i w grupie rówieśniczej, albo co najmniej w dwóch spośród tych 3 miejsc, np. 3-latek przebywa głównie w domu dlatego ADHD można rozpoznać u dzieci powyżej 6 r.ż.
  4. Objawy ADHD występują nie tylko przez cały dzień, ale także w nocy (dziecko ma problem z zasypianiem).
  5. Objawy te występowały przed 7. rokiem życia i utrzymują się do chwili obecnej.
ADHD – moda czy choroba? fot. Fotolia.com
fot. Fotolia.com

Jak sobie radzić?

Zapracowani, pędzący rodzice, którzy zasypywani są poradami co to znaczy być „doskonałym” rodzicem, bezstresowe wychowanie, kultura w której wszystko wolno, prawo, które często wiąże ręce nauczycielom, to wszystko sprawia, że dzieciom trudno odnaleźć się w otaczającej rzeczywistości. Brak ram, jasnych zasad, które dla dzieci są buforem bezpieczeństwa. Do tego dochodzi ogromy biznes jaki zbijają na ADHD firmy farmaceutyczne. Biorąc pod uwagę wszystkie te aspekty, a także to jak trudno jest zdiagnozować ADHD niejednokrotnie diagnoza jest nadużywana.

Niemniej jednak, pomijając rozważania teoretyczne nad ADHD, nauczyciele i rodzice na co dzień mierzą się z problemami jakie stwarzają dzieci, które są impulsywne, nie potrafiące dostosować się do panujących reguł, są agresywne, nie potrafią się skupić. Warto wprowadzić w życie malucha bardzo dużo spokojnej stanowczości, jasnych reguł, konsekwencji. Dzieci nadpobudliwe nie radzą sobie z chaosem. Maluchy potrzebują dużej dawki akceptacji – nie odbiegają w tym względzie od swoich rówieśników, jednak ze względu na swoje dysfunkcje, często spotykają się z krytyką, ignorowaniem, co tylko pogłębia problem. Ważne aby dziecko wiedziało, że jest akceptowane i doceniane, mając jednocześnie świadomość, że w przedszkolu obowiązują pewne zasady, do których trzeba się dostosować.

Zajęcia dla dzieci

Chcąc przeprowadzić jakieś zajęcia warto podzielić dziecku zadania na mniejsze części co umożliwia maluchowi zrealizowanie postawionego mu celu. W pracy z dzieckiem z nadpobudliwością i impulsywnością warto skupić się na jego mocnych stronach. Sprawia to, że zarówno grupa jak i sam zainteresowany może zobaczyć dziecko przez inny pryzmat niż „ten, który zawsze przeszkadza”. Bez względu na podłoże problemów z jakimi boryka się dziecko tym, czego najbardziej potrzebuje impulsywny przedszkolak, jest wyjście naprzeciw jego potrzebom. Spokój, konsekwencja i jasne granice wydają się kluczem do poradzenia sobie z tą trudną sytuacją.

ADHD – moda czy choroba?
5 (100%) Głosy: 10

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here

*

code